يادداشتهاى يك كوهنورد

پاییز ، فصل شکفتن !

می گویند پاییز ، فصل مرگ و برگ ریزان و از این جور حرفهاست. اما ببینید این گل های باغچه ما  در این وقت از پاییز چه گلهای قشنگی در آورد ه اند. نمی دونید که چه روحیه ای به آدم می دهند ،  من که اون رزهای  قرمز را هم بو می کنم و هم می بوسمشون .

 

 


و لکول ( اچو) 1680 متر

کوه جنگلی ولکول در دره ای به نام اچو در 45 کیلو متری جنوب شرقی شهرستان ساری و در غرب سد و دریاچه سلیمان تنگه ( شهید رجایی) قرار گرفته است. ولکول در زبان محلی به معنی شانه ی کج می باشد که شاید به خاطر شکل ظاهری قله ی این کوه چنین نامی را به آن داده اند. 

در جاده ی ساری – سنگ تراشان به محمد آباد ( منطقه دو دانگه یا طالقان ساروی ها !) و حدود 2کیلو متر بعد از تونل سد در سمت راست جاده  ، سیل بندی بر روی رودخانه قارون سرا قراردارد  که مبدا صعود ما می باشد.

کوهپیمایی پس از گذشتن از سیل بند از سمت راست رودخانه شروع و با افزایش ارتفاع  کم کم از رودخانه فاصله می گیرد.حرکتمان در داخل دره و به سمت غرب می باشد.

راه تماما مالرو می باشد که بعد از گذشت حدود 2 ساعت به چند آلاچیق و گوسفند سرایی در دل جنگل می رسیم .  وقتی دو ساعت توی این جنگل بکر بالا و پایین بری  و بعد ناگهان به یک محوطه خالی از درخت و چند تا گاو و گوسفند بر بخوری  ممکنه خیلی توی ذوقت بخوره ! 

گوسفند سرا را پشت سر می گذاریم. بعد از طی مسافتی به یک دوراهی می رسیم که راه سمت راست که دره ی پر شیبی می باشد مسیر اصلی صعود می باشد.  

به چشمه ای می رسیم که آب آن در این فصل بسیار کم شده است . به زحمت و با حوصله ی فراوان بطری هایمان را پر از آب می کنیم . محل چادر ها برای شب مانی کم بالاتر از چشمه و بر روی یک    محوطه ی صاف می باشد . شب خاطره انگیزی را در زیر نور مهتاب و در کنار آتش با دوستان سپری می کنیم.

ادامه مسیر صعود فردا ، با گذشتن از یک شیب تند بصورت زیگزاگی و رسیدن به روی خط الراس می باشد.  

اینجا به هر طرف که بنگری ، تکه ای از بهشت ، قسمتی از روح متعالی ، زمزمه ای عاشقانه ، اشکی بی ریا را می بینی . یاد گزارش زیبای یکی از دوستان قدیمی و و تعبیر او از جنگل می اوفتم :  

باید حادثه ای ناگهان دست انسان خوشبختی را بگیرد تا بتوانی اینجا را لمس کنی ، احساس کنی و گم شوی. آری برای عاشق ، جنگل یک حادثه است که ممکن بود هرگز پیش نیاید و تا آخر عمر هم متوجه نشوی که چنین چیزهایی ، چنین اوجها و رنگهاو پرواز هایی هم در دنیا هست.

  

ادامه صعود از روی خط الراس به سمت چپ می باشد که بعد از چند فراز و نشیب و گذشت حدود 2 ساعت در یک قوس بزرگ به سوی غرب برروی قله ی راهرو مانند اچو که با درختان بلندی احاطه شده است می رسیم . مسیر باز گشتمان هم همان راه رفت است.  

***

عکسها از محمد ( بغیر از عکس سوم )

آبان ماه 85 ، ساری ، جنگل اچو

* با استفاده از گزارش مجله کوه شماره ۴۴