يادداشتهاى يك كوهنورد

شب چله

شب است و گیتی غرق در سیاهی
شب بلند است و سیاهی پایدار ، ولی
باور به نور و روشنایی است ،
که شام تیره ما را ، از تاریکی می رهاند
و از دل شبهای یلدا ، جشن مهر و روشنایی به ما ارمغان می رساند
تیرگی هاتان در دل نور خاموش باد ،
شب یلدا را به نور قرنها قدمت جاری نگه داریم
.

عکاس : عباس جعفری

شب چله از منظری دیگر

 پی نوشت :

امروز مردی به خاک سپرده شد که وسوسه قدرت و حکومت مانع از این نشد که از مقام حمایت از مردم کوتاه بیاید . یقینا یاد و خاطره خوب ایشان در ذهن های مردمان نیک سرشت این مرزو بوم باقی خواهد ماند. روحشان شاد.

 


قصه پر غصه راه سازی ها در دامان کوهها و جنگلهای ایران- اینبار در الموت قزوین

پس از اعتراضات متعدد مردم وطبیعت دوستان به احداث جاده شاهرود- علی آباد از داخل جنگل ابر که موجب گردید تا استاندار سمنان ، دستور توقف جاده سازی را صادر کند ،‌  متاسفانه  دوباره  خبرهایی در مورد توافقات پنهانی بر سر ادامه کار جاده سازی در جنگل ابر شنیده می شود،  در حالیکه نگرانی ها از بابت این موضوع تلخ که موجب نابودی بخش عظیمی از جنگل ابر و درختان کم نظیرش می شود ادامه دارد ، دوباره خبر  ساخته شدن جاده از الموت قزوین به تنکابن در سایت خبری میراث فرهنگی، دل طبیعت دوستان  را که امیدوار به باقی ماندن همین اندک  میراث های طبیعی باقیمانده  می باشند را به درد آورده است.( اینجا) اصل خبر را در زیر می خوانید:

 

 

خبرگزاری میراث فرهنگی ،  وزارت راه قصد دارد تا با احداث جاده از منطقه الموت به تنکابن مسیردسترسی جدیدی از استان قزوین به شمال ایران ایجاد کند. این در حالی است که منطقه شکار ممنوع الموت محل گونه های جانوری کمیابی مانند خرس قهوه‌ای، هوبره، کل، پلنگ و سیاه گوش است و احداث این جاده به تخریب زیستگاه این جانوران کمیاب می انجامد.

همچنین احداث این جاده به طول حدود 40 کیلومتر باعث تخریب جنگل‌های بکر تنکابن می‌شود. جنگل‌های دوهزار و سه هزار تنکابن یکی از جاذبه‌های گردشگری مشهور منطقه شمال ایران است. اما احداث جاده جدید به طور قطع با تخریب جنگل ها و الودگی های زیست محیطی همراه خواهد بود.

فعالان محیط زیست معتقدند هرگونه فعالیت راهسازی می تواند موجب حساسیت گونه ها و در نتیجه تغییر فرایند رشد و کیفیت زندگی حیات وش و طبعیت شود. تولید صداهای ناهنجار و خراشیدن طبیعت بر اثر راهسازی به خودی خود می تواند موجب ترس و تغییر مکان فعالیت گونه ها شود.

 پیش از این معاون سابق محیط طبیعی سازمان محیط زیست گفته بود که این سازمان مخالفتی با احداث این جاده ندارد و بر اساس ماده 12 آیین نامه قانون حفاظت هر گونه فعالیت توسعه ای در این منطقه مانعی ندارد و دستگاههای توسعه ای با هماهنگی سازمان محیط زیست می توانند فعالیت کنند لذا راهسازی در این منطقه مانعی ندارد.

به نظر می رسد بار دیگر پروژه احداث جاده قزوین - تنکابن که پیشتر به دلیل احتمال بر هم خوردن تعادل زیستی حیات وحش منطقه بر اثر احتمال بروز تصادفات رانندگی متوقف شده بود، بار دیگر در دستور کار اداره راهسازی قرار گرفته است.

احداث جاده درجنگل های ایران یکی از بزرگترین چالش‌های زیست محیطی محسوب می‌شود که علاوه بر تخریب جنگل‌ها باعث از بین روند گونه های گیاهی، تغییرات اکولوژیکی و تخریب زیستگاه حیات وحش می‌شود.

در این رابطه بخوانید :

گونه نادر درخت سرخدار در جنگل ابر در آستانه انقراض


پیرمرد خلخالی و روباهش

عکس زیر یکی از تاثیرگذارترین عکسهایی است که به تازگی دیده ام . کوالای تشنه ای که از آتش جنگل گریخته است و جنگلبان شریفی که دارد به او آب می دهد. به دست این حیوان نازنین نگاه کنید که با چه حس قشنگی دست انسان را گرفته است. ظاهرا این عکس یکی از بهترین عکسهای سال 2008 شناخته شده است.

به فهم آب رسیدن و گندم را گرامی داشتن،
این آیین من است.
پس هرکه رونده‌ای را بیازارد
جهان را آزرده است.
او که درختی را بیافکند،
بی اجاق خواهد مرد.
او که آب را بیالاید،
روان خویش را آلوده است.
(کوروش)

اما شاید شما هم ماجرای پیرمرد خلخالی و روباهش را شنیده باشید . پیرمردی که چهار سال از طریق غذا دادن به روباهی  ، با او انس گرفته بود . این روباه همه روزه و در نزدیک غروب به کلبه پیرمرد درباغی دریکی از روستاهای خلخال نزدیک شده وغذایی را که با عسل طبیعی توسط پیرمرد آماده می شد، صرف می کرد وتا غروب روز بعد به طبیعت باز می گشت .

آقای حسن وهاب زاده گفته است: چهارسال طول کشید تا بتوانم توجه روباه وحشی را به خود جلب کنم طوری که تا چندی پیش شرایط نامساعد جوی ، طوفان و باران نیزمانع ازآمدن روباه به کلبه ام نشد.

 

پیرمرد خلخالی نشان داده است  که به راستی نه تنها اهل آزردن هیچ رونده و جونده‌ای نیست؛ بلکه همراه با کوروش و همگام با آن فرزانه‌ی بسطامی، می‌گوید: آن که در درگاه خداوند به جان ارزد، در نزد من هم به نان ارزد.
هر کس در این سرا درآید
نانش دهید و از ایمانش مپرسید
چه آن کس که به درگاه باری تعالی به جان ارزد
البته بر خوان بوالحسن به نان ارزد

متن کتیبه سر در خانقاه شیخ ابوالحسن خرقانی

اما این پایان داستان نیست ، چون در نخستین روزهای آذرماه، یک شکارچی عزیز! پیرمرد قصه‌ی ما را از زحمت غذا دادن به روباهی که ۴ سال برای اهلی‌کردنش زحمت کشیده بود، خلاص کرد!

  آن شکارچی با پدر و مادر و بسیار عزیز! این کار را کرد تا به همه‌ی روباه‌های ساکن در همه‌ی کشورهای موجود در همه‌ی قاره‌های جهان ثابت کند: مبادا به آدم‌زمینی‌ها اعتماد کنید! از سرنوشت خون‌آلود این روباه ساده‌لوح خلخالی درس عبرت گرفته و همچنان کدهای ژنتیکی‌تان را دست نخورده محفوظ دارید؛ کدهایی که در آن این پیام آتشین صدها هزارسال است که با درشتی هر چه تمام‌تر حک شده است: ((در این دنیا هیچ چیز برای ما روباه‌ها، خطرناک‌تر از معاشرت و نزدیکی با آدمیزاد نیست! هست؟))

وی گفت: با کشته شدن این روباه ، سکوت مرگباری دربرابرمنزل وی حاکم شده و امیدواراست که درآینده بتواند با روباه وحشی دیگری ازکوهستان های خلخال ، انس گرفته ونظر حیوان را برای پذیرایی درکلبه اش جلب کند.

ماجرای خرس کشته شده توی دانشگاه تبریز را هنوز یادتونه ؟ فکر کنم توقع بی جایی باشه ! در کشوری که جان وحیثیت انسانها اهمیتی ندارد دیگه چه جای ترحمی برای حیوانات ومحیط زیست ممکنه باقی بمونه.  شما چی فکر می کنید؟

 منابع :

وب سایت شهرستان خلخال

وبلاگ مهار بیان زدایی از آقای محمد درویش