يادداشتهاى يك كوهنورد

رژه ی پنگوئنها

 

دیروز عصر از شبکه 4، فیلم رژه پنگوئنها ‌پخش شد. جذابیت و زیبایی این فیلم سبب شد که عصر روز 13 فروردین مثل بقیه مردم از خونه بیرون نیام و این فیلم را برای بار سوم از تلویزیون  ببینم.

البته فیلم پخش شده ی دیشب فیلم اصلی نبود، بلکه توضیحات کارگردان فرانسوی فیلم "  لوک ژاکه" بر روی تصاویر منتخب ضبط شده بود که با اجرای دوبله بسیار هنرمندانه و با احساسی ( متاسفانه اسم دوبلور را نمی دونم ولی همون شخصی که برنامه های باب راس نقاش را هم دوبله کرده ) همراه بود.

این فیلم که  امسال جایزه اسکار بهترین فیلم مستند را از آن خود کرده ، مهاجرت دسته جمعی پنگوئنهای امپراتور را از اقیانوس منجمد جنوبی به نواحی قطبی به تصویر می کشد. این سفر چند هزار کیلومتری امپراتورها که بانزدیک شدن به فصل زمستان انجام می گیرد تنها به خاطر جفت گیری و نگهداری از تخمها تا به دنیا آمدن جوجه هایشان  در فصل تابستان صورت می گیرد.

برخی مطالب و نکات جالبی که از حرفهای کارگردان فیلم یادم مونده را می نویسم :

1-    کل نفراتی که در ساختن این فیلم نقش داشتند ،‌ 4 نفر بودند که مدت 13 ماه در کمپ فرانسویها در قطب جنوب عمل تصویر برداری را در میان یخهای قطبی و زیر آب انجام می دادند.

2-     توی این  13  ماه  حدود 140 ساعت از زندگی امپراتورها تصویر برداری شد که فیلم ها پس از تصویر برداری در فریزر جای می گرفتند و هیچ کدام از اعضای تیم تا پس از اتمام کار تصویر برداریشان موفق به دیدن فیلمها نشدند و تنها پس از مراجعت به فرانسه توانستند فیلمهای ضبط شده شان را ببینند. فقط برای اینکه  بتونید صبر و اشتیاق آنها  را تصور کنید در نظر بگیرید که وقتی خودمون از یه برنامه برمی گردیم اولین کاری که می کنیم چیه ؟ ( دوربین دیجیتالو را به کامپیوتر می زنیم و ... !!!)

3-    شبهای بسیار طولانی و روزهای کوتاه ( در حد 2 ساعت ) زمستان قطبی ،‌تیم فیلم برداری را مجبور می کرد که تمام برنامه ریزی خودشون را برای همون فرصت اندک روز به طور دقیق انجام دهند.

4-    طوفانهای با سرعت 160 کیلومتر در ساعت و سرمای کشنده 40 – درجه از شرایط سخت کار آنها بود که طبیعتا  لرزشهای دوربین را هنگام بورانها توجیه می کند.

5-    لوک ژاکه فارغ التحصیل رشته رفتار شناسی جانوران می باشد که قبل از شروع به ساخت فیلمش ، تحقیقات مفصلی در باره ی زندگی پنگوئنهای امپراتور انجام داده است که بر مبنای 50 سال تحقیقات کمپ فرانسوی ها در قطب جنوب می باشد. جدا از کار با ارزش این فیلم ساز ،‌ باید به روحیه طبیعت دوستی و عشق و علاقه قابل ستایش او به این موجودات اشاره کنم که در جای جای توضیحات وی در مورد فیلمش قابل احساس می باشد. البته این دلبستگی شدید موجب نمی شود که وی جانب عقل و منطق را رها کند ودر چرخه ی  حیات طبیعت دستکاری کند . زمانی که از وی پرسیده می شود که چرا شما از شکار شدن جوجه پنگوئنها توسط پرندگان شکاری جلوگیری نمی کردید ؟ جواب می داد که چرا باید غذای اون پرنده شکاری رو که نسلش هم در معرض انقراضه رو ازش بگیرم.

برنامه های مستندی زیادی تا به حال در مورد حیوانات ساخته شده است ولی رژه ی پنگوئنها به نظر من یک شاهکار می باشد. تلاش برای نمایش قدرت غریزی قدرتمندو لطیفی که خدا در این موجودات قرارداده .

برخی از صحنه های این فیلم بی نهایت زیبا و جالب می باشند . مثلا صحنه ی مربوط به بازگشت ماده ها با آن هیکلهای تپلی و طرز راه رفتن با مزه شان بعد از اینکه نرها 4 ماه تموم گرسنه از تخمها نگداری کرده و حالا نوبت آنهاست که سمت اقیانوس بروند ودلی از عزا در بیاورند. یا تجمع پنگوئنها به دور هم برای حفظ گرمای بدنشان به طوری که در یکی از تحقیقات بررسی شده است که دمای مرکزی این توده از پنگوئنها حتی به 35 درجه هم می رسد. یا صحنه مربوط به جابجایی تخمها و جوجه ها بین نرها و ماده ها که اگه بدقت و سرعت انجام نگیرد به خاطر سرمای شدید آن منطقه ممکن است به نابودی جوجه ها منجر شود.

 جوجه ها بعد از اینکه کرکهایشان ریخت و جای آن پرهای عایق چرب برروی بدنشان در آمد،  می توانند به درون آب اقیانوس شیرجه بزنند . هنوز هیچ ردیاب ساخت بشری نتوانسته است که مشخص کند که آنها کجا می روند و چقدر شنا می کنند  ولی بعد از 4 سال  و وقتی که به سن بلوغ رسیدند ، به ساحل برمی گردند و رژه ی پدر ومادرانشان را تکرار می کنند.