يادداشتهاى يك كوهنورد

دوچرخه سواری کوهستان( کندلوس ، کجور - رویان) بخش دوم

درقسمت نخست این گزارش ( درپست قبلی ،اینجا) بعد از یک روز رکاب زدن سنگین از ابتدای جاده کجور در جاده چالوس به روستای کندلوس رسیدیم.

کندلوس از دو واژه ((کند)) به معنای بلند ومرتفع و ((لوس)) به معنای دشت می باشد. ( دشت مرتفع به خاطر ارتفاع نسبتا بالای این روستا ) در مقابل چالوس به معنای دشت پایین دست می باشد.

کندلوس یکی از چهارروستای معروف به میخ ساز می باشد. میخ ساز شامل چهار دهکده به نام های پیده ، گیل کلا ،‌میرکلا و کندلوس می باشد. برخی ها علت این نام گذاری را به سفر سال 1292 هجری قمری ناصرالدین شاه به این منطقه می دانند. که در اطراق چند روزه اش دراین منطقه ، شاه ،محلی ها را درحال ساخت اشیائی مانند میخ می بیند و این منطقه را میخ ساز نامیده است.

شهرت کندلوس فقط به خاطرطبیعت زیبا ، سرسبزوکوهستانیش نیست . موزه باارزش کندلوس مجموعه ای شخصی از اشیاء تاریخی است که آقای مهندس علی اصغرجهانگیری از کارآفرینان و از اهالی روستا درطول سالیان عمر خویش ازکندلوس و از روستاهای منطقه کجور جمع آوری کرده است و درسال 1367، ساختمان مجموعه فرهنگی کندلوس را بعد از شش سال کار به  زیبایی وهنرمندی ساخته است . این موزه  هرساله گردشگران زیادی رابه سوی این دیار می کشاند.

اشیاء قدیمی موزه، متعلق به بازه زمانی گسترده ای از پیش  از میلاد مسیح،‌دوران اسلامی و عصر معاصر می باشند. این موضوع قدمت تاریخی این روستا واین منطقه را نشان می دهد.

در سالهای گذشته به همت میراث فرهنگی ،‌بافت این روستا به زیبایی بازسازی شده است. کوچه های اصلی سنگفرش شده و دیواره های خانه ها باخشت گلی پوشانده شده اند. نام های قدیمی  محل های روستا با تابلوهایی بر روی دیوار خانه ها مشخص شده است. سقف شیروانی خانه ها ،‌به سبک خانه های قدیمی مازندرانی ( به نام کله چو) از تخته های چوبی که بدون هیچ پیچ ومیخی روی هم قرار گرفته اند به زیبایی بازسازی شده است.متاسفانه  در برخی نقاط  خانه های بتونی درحال ساخت و وجود تیرهای برق پراکنده ، با بافت سنتی روستا هم خوانی ندارند .

 گشت وگذار در کوچه پس کوچه های این روستا ،‌حس آرامش بخش و خوبی را به انسان می دهد.

جشن (( فردینماشو)) به معنای (( فروردین ماه شد)) جشنی که هم اکنون چند سالی است که درنیمه مرداد ماه درکندلوس برگزار می شود. جشنی با موسیقی سنتی دیارمازندران با سازهای سورنا (‌پسپسی) و دهل که در آن روستاییان با لباسهای محلی دورهم جمع می شوند ودرکوچه های آن مشغول شادی می شوند. خانم های روستا هم آش های محلی می پزند وبین مهمانان توزیع می کنند. کشتی محلی و گرداندن دختر بچه ای با لباس عروسی بر روی اسب در بین محله ها و ریختن گلاب وبرنج برروی وی هم از قسمتهای زیبای این جشن می باشد.( اطلاعات وعکسهای بیشتراز ماهنامه سرزمین من شماره 54 ،دانلود از اینجا )

در قسمت بعدی ادامه گزارش مسیر دوچرخه سواریمان را از کندلوس به سمت رویان خواهم نوشت.